Clubeetfestijn > speech of the year …

Traditioneel tijdens het jaarlijkse clubeetfestijn, geeft Andy een speech waarbij: enerzijds even terug geblikt wordt op het voorbije jaar en anderzijds even vooruit geblikt wordt naar de (nabije) toekomst. Het is niet onmiddellijk zijn favoriete bezigheid, niettemin tracht hij een speech met inhoud en humor te geven. Bij deze …

Van harte welkom op ons jaarlijks clubeetfestijn. Naar inmiddels jaarlijkse gewoonte nemen we dan even de tijd om stil te staan bij ons clubgebeuren. Daarom even de vraag: “Waar staat Tasseikan voor anno 2018?”.

Enerzijds is er de betekenis van onze clubnaam, die als volgt luidt: “De club waar men met de nodige moed en doorzettingsvermogen een (persoonlijk) vooropgesteld doel tracht te bereiken.”. Anderzijds zouden we durven zeggen dat Tasseikan staat voor: “Een jonge  dynamische club waar het JKA shotokan karate beoefend wordt in een familiale sfeer.”.

Jong, want Tasseikan werd eind 2005 / begin 2006 geboren, waardoor we momenteel volop in onze tienerjaren zitten. We zitten dus midden in onze echte apenjaren, waardoor we af en toe wel eens gekke dingen durven uitspoken.

Dynamisch, want de vitaliteit druipt eraf … we bruisen van de actie (en van de reactie, om binnen de sportterminologie te blijven van actie- & reactiesnelheid zoals natuurlijk ook het geval is tijdens de trainingen).

Club, want we vormen een groep van gelijkgestemde zielen die zich rond een zelfde gedachtengoed scharen.

JKA shotokan karate, … misschien wel het meest abstracte in de omschrijving. Maar we ondernemen bij deze een goed bedoelde poging:

  • We hebben allen bewust (?) gekozen om karate te beoefenen.
  • We hebben het geluk om de meest beoefende karatestijl te beoefenen, namelijk: shotokan.
  • We hebben het genoegen om te behoren tot de JKA leerschool.

Beoefenen, want alle facetten van het karate komen aan bod tijdens de trainingen. Niet alleen het technische aspect komt aan bod via onze populaire K3 (kihon, kumite & kata), maar ook de fysiek wordt op de rooster gelegd, net zoals alle aspecten van de echte zelfverdediging, …

Familiale sfeer, want er hangt een gezonde competitieve geest in onze club die zich niet blind staart op het aspect competitie. De mogelijkheid wordt aangeboden, maar het is eerder een hulpmiddel dan een doel. Anderzijds vormen we binnen Tasseikan wel 1 grote familie. En zoals in de beste families, durft het ook bij ons wel eens voorvallen dat er een misverstand of onenigheid de kop op steekt. Doch uiteindelijk dragen we allemaal met heel veel liefde zorg voor elkaar.

Is dit alles heden – anno 2018 – dan zoveel anders dan bij onze geboorte eind 2005 / begin 2006? In essentie zeker en vast niet: de basiswaarden en de doelstellingen zijn vast en zeker ongewijzigd gebleven. De invulling werd tijdens onze peuter- en kleutertijd bijgestuurd waar nodig geacht werd door het ouderlijke gezag. Nu we echt in onze apenjaren vertoeven is die begeleiding zeker en vast noodzakelijk, anders zou het wel eens durven ontsporen.

Daarom heeft het ouderlijke gezag tijdens de voorbije zomer duchtig werk gemaakt wat uiteindelijk uitmondde in onze Tasseikan-baby. Het is een visie waarmede we de krijtlijnen wensen uit te zetten voor de komende jaren. Vergelijk het gerust met de studiekeuze die een tiener moet maken op de drempel staand van de toegangspoort van het middelbaar.

Niemand heeft ons verplicht om een dergelijke oefening te maken, maar ze eerder spontaan uitgemond in een zogenaamd beleidsplan (En voilà, zo hebben we ook eens een zwaar theoretisch woord gestoken in onze speech. Dus alvast één actiepunt van het beleidsplan die we kunnen afvinken.).

Dit beleidsplan onderstreept de ambitie om het volle potentieel van onze club in de strijd te werpen. Iets waarvan we van mening zijn dat dit heden nog niet het geval is. Dus deze Tasseikan-baby mag zeker niet ergens ingekaderd stof staan te vergaren in een verloren hoekje van onze trainingszaal. Het moet een levendig werkinstrument worden, of nog beter: het is een levendig werkinstrument waarmede we daadwerkelijk aan de slag gaan. Dus: “Hajime!”, is voortaan de strijdkreet binnen Tasseikan.

Nu … We kunnen als ouderlijk gezag dan wel de ambitie uitspreken om die drempel van de middelbare school vol enthousiasme te willen overschrijden, maar dan moet elke Tasseikanner op zijn of haar manier ook deze stap willen zetten. En hier bespeuren wij toch een zekere vorm van aarzeling en menen we te mogen stellen dat we allen samen toch nog wat (voorbereidings)werk voor de boeg hebben.

We verklaren ons nader … Er zijn om te beginnen vanzelfsprekend onze wekelijkse clubtrainingen die vastgeprikt staan (of zouden moeten staan) in elkeen zijn agenda. Maar, niet alle Tasseikanners tekenen met een even grote regelmaat present. Elkeen heeft ongetwijfeld zijn of haar persoonlijke redenen daarvoor. Maar als club hadden wij graag een volle bezettingsgraad opgetekend 😊.

Er staan tevens met de regelmaat van de klok andere (maar daarom niet altijd trainingsgebonden) activiteiten op de het programma. Ook hier merken we soms enige aarzeling bij de manbezetting. Nochtans worden al deze activiteiten georganiseerd ten voordele van de clubleden. De club staat immers ten volle ten dienste van zijn clubleden. Dus bij deze een warme oproep aan jullie allen om er ten volle gebruik van te maken.

Anderzijds is het misschien allemaal een beetje te veel van het goede? Als dit zo door jullie effectief ervaren wordt, dan mogen jullie dit vanzelfsprekend ook duidelijk aangeven en dienen het ouderlijke gezag ook het lef te hebben om dit alles even kritisch in vraag te stellen.

Ik wil hier graag ook nog even aanstippen dat wij met onze Tasseikan-familie deel uitmaken van een veel grotere familie. Tasseikan begint toch wel zijn naam en hopelijk op termijn ook zijn stempel te drukken binnen deze grotere familie. We beginnen volop gebruik te maken van ons spreekrecht en eisen zelfs af en toe ons stemrecht op.

Sinds een 4-tal maanden zwaaien wij immers met de scepter van voorzitter binnen de grenzen van JKA Oost-Vlaanderen. Weet daarbij dat JKA Oost-Vlaanderen ruimschoots de helft van de leden aanlevert binnen JKA Vlaanderen. Hierdoor treden wij ook aan op het landelijke strijdfront. Want Tasseikan telt momenteel 2 actieve bestuurders binnen de Raad van Bestuur van JKA Vlaanderen. Soms tot kleine of grote wanhoop van de andere bestuurders die zich soms wel eens rot schrikken van al onze acties en/of reacties …

Maar ook op het nationale niveau laten we ons niet onbetuigd, want sinds een 4-tal maanden nemen we met onze club eveneens de praktisch organisatie van alle officiële kampioenschappen op onze schouders. Dit betekent dat er geen Vlaams of Belgisch kampioenschap ons nog onopgemerkt voorbijgaat.

En tot slot: ook internationaal laten we onze stem horen want momenteel zijn we reeds in volle voorbereiding voor onze 5° opeenvolgende keer dat we de internationale JKA stage S. Miyazaki organiseren. Een stage met een grote historiek waar toch zo’n 600 karateka onder leiding van zowel Belgische maar ook buitenlandse lesgevers de dojo betreden.

Kortom: er zit heel wat potentieel binnen onze club, die toch wel tracht om op diverse fronten actief te zijn. Dit gaat van die ene jongere van 6 jaar die zijn allereerste karate-stapjes komt zetten in onze club, tot die gevorderde Tasseikanner die op punt staat om die felbegeerde zwarte gordel te veroveren.

Zoals reeds eerder gezegd: onze Tasseikan familie leeft, ontwikkelt zich en bruist volop van de energie. We hopen echter dat elke Tasseikanner mee vloeit of roeit met de stroming zodat we de geplande reis met z’n allen samen kunnen beleven. En dat we als één familie de eventueel opduikende hindernissen kunnen overwinnen als een echte Olympische kampioen, om zo in volle glorie het Olympisch stadium te mogen betreden.

Voilà, tot zover de eerste Tasseikan-lezing! Dan rest er me nog alleen om jullie een welgemeende Tasseikan-zegen te geven zodat we samen het spreekwoordelijke brood kunnen breken en de wijn kunnen schenken.

Andy Willaert, Voorzitter Tasseikan De Pinte, Zaterdag 17 maart 2018