De speurtocht naar zwart goud > deel 4

In deel 1, 2 en 3 (http://tasseikan.be/de-speurtocht-naar-zwart-goud-deel-3/) konden jullie lezen hoe Tasseikanner Jef het pad naar het behalen van zijn zwarte gordel bewandelt. In een vierde en laatste deel kom je te weten hoe het examen is verlopen en hoe hij zijn eerste uren als kersverse zwarte gordel heeft beleefd.

De laatste loodjes

De nodige punten (stages, provinciale trainingen, nationale trainingen) : check

  • Trainingen in Genk: check
  • Schriftelijk examen: check
  • Uitnodiging examen: check

Ik ben er klaar voor. Probleem: het is nog een dikke maand tot het examen.

Wat te doen? Trainen en blijven trainen en vooral niet gekwetst geraken. In de maand voorafgaand aan het examen ben ik  er toch in geslaagd mijn rechterhand en dikke teen te kneuzen en kreeg ik een verschot in mijn rug. Maar de knie en de wrat (zie deel 2) hielden zich koest en ook een stevige verkoudheid van mijn echtgenote bleef me bespaard.

En ook blijven studeren: examenprogramma van buiten leren (en blijven onthouden), key points bij verschillende kata, enz. Met veel dank aan de clubleiding om regelmatig het kihon-programma te herhalen en de regelmatig de kata Jion op het menu te zetten.

Het examen kwam dan ook geen dag te vroeg; ik was er klaar voor (bis).

D-Day

Eindelijk: 2 juni: dag van het examen. Vertrek om 8h30 in De Pinte. Ik kan alweer meerijden met Andy: oef, geeft steun en vertrouwen en scheelt een slok op de borrel wat stressniveau betreft. We komen ruim op tijd aan in Braine l’Alleud. Ondertussen lopen via Whatsapp  berichtjes binnen van Tasseikanners die me veel succes toewensen; dit doet zoveel plezier.

Rond 11h beginnen we eraan. Aantal deelnemers: ongeveer 50. Examinatoren: 6. Bananen binnengespeeld: twee. Druivensuiker: 10 stuks. Hartslag in rust: 120. Stress: veel.

We worden alfabetisch verdeeld in 3 groepen: kumite, kata en kihon. Ik wil alles behalve eerst aan kumite beginnen. Enkele seconden later wordt  mijn naam afgeroepen en word ik ingedeeld in de groep kumite en mag meteen naar voren komen bij sensei Dirk De Mits. Vrij gevecht met zone aankondiging. Ik mag beginnen en roep ‘Chjodan’. Sensei De Mits vraagt me of ik wil kiezen tussen jodan of chudan. OK, rest verloopt vlot. Andere kant mag aanvallen en roept ‘chuodan’. In zelfde bedje ziek. Twee volwassen karateka die de woorden chudan en jodan niet meer fatsoenlijk kunnen uitspreken, hoezo stress? Sensei De Mits geeft nog als opmerking mee dat ik meer het gevecht moet aanvaarden, dat ik teveel  afstand neem. Voor de rest is hij tevreden en ik ook: heb alle aanvallen kunnen afweren en heb goed gelet op mijn zanshin.

Tweede deel, kihon. Mag op 5 meter van sensei Sergio Gneo plaatsnemen. Bij tweede beweging (soto uke, yoko empi, yoko geri kekomi, uraken, gyaku tuski) krijg ik al een opmerking over de positie van mijn elleboog tijdens yoko empi. Dat begint goed. Gelukkig gaat de rest zeer vlot. Ook fysiek kom ik niet in de problemen.

Dan is het lang wachten vooraleer ik in het derde deel mijn kata kan tonen aan sensei Kazohiru Sawada. Ik doe één keer Jion, ben zelf tevreden over de uitvoering en krijg geen opmerkingen.

En dan is het examen al gedaan. Nog 20 minuten wachten op de uitslag. Uit de zaal en zenuwachtig wachten aan de ingang tot je terug binnen mag. Sensei Gneo verwelkomt ons in de familie van de zwarte banden. Vervolgens word je naam afgeroepen en krijg je je vergunningsboekje terug. Daarin steken twee logo’s voor op de kimono en staat bij DAN-graden de datum en handtekeningen van de examinatoren ingevuld bij Shodan.

Hebbes!

Na 1.259 trainingen (in Tekukan Gent  en Tasseikan De Pinte) in een  tijdspanne van 17 jaar, en de nodige stages, nationale en provinciale trainingen, behaalde ik op zaterdag 2 juni 2018 omstreeks 12h30 mijn zwarte gordel Shotokan karate.

Verspreid op mijn keukenvloer ziet dit er zo uit (vergunningen, trainingskaarten,…)..

Nationale training

Na het examen even wat eten en daarna eerste training samen met eerste en tweede DAN’s. We starten met bunkai met elementen van Gankaku en Empi. Tiens, niveau ligt hier toch wat hoger precies. Training vliegt voorbij.

Terug in de club

Na de nationale training kan ik met Kathleen meerijden naar De Pinte. Ik geef de opwarming en sensei Johan geeft er tijdens de training nog een lap op. Mijn vat is leeg. Moe maar heel gelukkig sta ik onder de douche en vloeit alle stress van me af. Nu nog iets gaan drinken in de kantine aan de overkant. Dacht ik toch, want ondertussen …

Een warme golf van sympathie en vriendschap

Ik heb in het verslag hierboven het belangrijkste onvermeld gelaten:

De lach op het gezicht van Andy als hij me ziet toekomen na het examen. Andy die me als eerste proficiat wenst. Mijn collega’s karateka die me life en via Whatsapp feliciteren. Een sms-je van Georges en Rita uit Spanje. Andy en Johan die me voor de training in De Pinte mijn zwarte gordel overhandigen. Nog meer felicitaties en een uitgebreide fotosessie.

Wat een club, wat een warm gevoel! Op foto ziet dit er zo uit:

Ah ja, en we gingen nog iets drinken in de kantine aan de overkant. Veel volk precies. Duurt een tijdje eer mijn euro valt, maar mijn Tasseikan-familie heeft blijkbaar de kantine afgehuurd en voor eten en drinken gezorgd! Sushi en ander lekkers, heerlijk. Ik hou het wat drank betreft bij water, zit er nu ook emotioneel door, tijdens korte speech breek ik net niet.

Bijna alle Tasseikanners zijn aanwezig. En het gaat maar door:

Annick, Jan (ouders van Ella) en Ella die me een heel mooi kunstwerkje geven. Een fles champagne van Kim uit het jaar waarin ik gestart ben met karate. Kathleen die in het verre Japan aan me gedacht heeft en een superleuk tijgerpopje met een zwarte gordel heeft meegebracht. Mijn goede vriend Mick die samen met Maya me een uitvergrote foto van mezelf tijdens de stage van Gent overhandigen. Een kaartje met felicitaties van alle Tasseikanners en clubleiding.

Ik hoop dat ik hier niets vergeet, want de felicitaties blijven maar duren en ik weet niet meer waar mijn hoofd sta, geraak niet meer uit mijn woorden.

Ik geniet met volle teugen en lach. En kijk naar Andy en Johan en zij lachen ook. Gans mijn Tasseikan-familie lacht en is tevreden.

Wat nu?

Naar het schijnt begint het nu pas … Blijven trainen natuurlijk! 3 maal per week in Tasseikan en waar mogelijk extra trainingen meepakken. Maar eerst toch wat kalmer aan: kwestie van het thuisfront een beetje in de watten te leggen en wat te bekomen van 1,5  jaar intensieve voorbereiding.

Ben ik nu een betere karateka dan twee jaar geleden, toen sensei Andy me liet weten dat de tijd gekomen was om me voor te bereiden op het behalen van mijn zwarte gordel? In alle nederigheid, ik denk van wel.  Niet dat mijn technieken ineens perfect zijn hé, verre van, maar ze zijn in ieder geval verbeterd.

Vooral mentaal heb ik een hele weg afgelegd: het trainen buiten de vertrouwde omgeving met steeds nieuwe tegenstanders en andere lesgevers, het durven tonen van de kata voor een publiek van deskundigen,.. . het was steeds een enorme brug die moest overgestoken worden. Ik sta nu met meer vertrouwen in de dojo en meer relaxed (nooit gedacht de woorden ‘ik’ en ‘relaxed’ in één zin te zien staan).

En jawel hoor, de woorden ‘tweede DAN’ zijn al gevallen. De primeur was voor Kathleen :-). Zal niet voor morgen zijn vrienden, eerst volop genieten.

Tenslotte een heel dikke merci

Ik kan het niet genoeg herhalen: heel veel dank aan de Tasseikanners, maar ook karateka uit andere clubs voor hun steun en hulp. En natuurlijk zou ik nooit zover geraakt zijn zonder het vertrouwen dat sensei Johan en Andy in mij blijven hebben. Heel dikke merci!