Internationale JKA stage te Beek (Nederland) > verslaggeving deel 2

Internationale JKA stage te Beek (Nederland) – editie 2018

Net zoals vorig jaar werden we in verschillende groepen opgedeeld: kinderen, wit en blauw, bruin, shodan en nidan, sandan en hoger. Hierbij een kort verslagje van de ‘bruine banden’ groep…

De eerste training voor de bruine gordels werd gegeven door sensei R. Wewengkang, hoofdinstructeur JKA Nederland. Sensei Wewengkang toonde ons het belang van te ashi doji, waarbij hand en voet tegelijkertijd verplaatsen, iets wat menig karateka al eens achterwege laat. Een uitgebreide reeks van tsuki en geri waza leerde ons bewust worden van hand en voet-coördinatie. Op een bepaald moment werden Tasseikanners Maya en Willem gevraagd door sensei Wewengkang om de fouten bij andere karateka’s te herkennen. Toeval? Hadden ze zelf een belabberde techniek? Of hadden ze het begrip van te ashi doji ondertussen volledig onder de knie? Het zal een mysterie blijven. In de tweede helft van de training werden de aangeleerde principes tijdens de kihon toegepast in de kata empi. Een technische kata, en zeker door het plaatsgebrek was het goed uitkijken waar men neerkwam tijdens de finale beweging.

Na een stevige eerste training en een welverdiende pauze werden de bruine gordels onder de hoede van sensei Shimizu genomen. 38 lentes jong, en duidelijk niet van plan om er een rustige training van te maken. Bij sensei Shimizu lag de nadruk duidelijk op kumite. Aanvankelijk op een rustig tempo, werden we naar gelang de training vorderde aangespoord (al dan niet met een sporadische pedagogische tik) om steeds sneller aan te vallen en te verdedigen. Op het einde van de training werden we onderverdeeld in verschillende leeftijdsgroepen om al vorderend dubbele gyaku tsuki’s uit te voeren. Sensei Shimizu was duidelijk teleurgesteld in de snelheid die de -38 jarigen vertoonden en was van plan om ons nog wat harder te laten werken ware het niet dat het einde van de training was aangebroken.

Na een stevig ontbijt, waarbij sommige Tasseikanners zichzelf duidelijk overschat hadden, was het even op de tanden bijten om terug wakker te schieten en de stijve spieren los te werken. Voor de bruine gordels werd het alvast geen recuperatietraining, want sensei Sawada had duidelijk een goede nachtrust gehad. De nadruk werd aanvankelijk gelegd op het stokpaardje van sensei Sawada, namelijk het contact met de grond en het gebruik van de ‘gravity’. Bij de talloze kihon-oefeningen die volgden op de theorie, werd duidelijk dat sensei Sawada ook niet vies is van fysieke straffen. Eenieder die niet met voldoende energie telde, werd veroordeeld tot een serie push-ups. Tasseikanners Maya en Willem (aka Guillaume) hadden hier geen zin in en probeerden zich dan maar van hun luidste kant te tonen. Nadat de quadriceps volledig verzuurd waren na ongeveer 1000 mai geri’s, werd er overgegaan op het volgende onderwerp van de training: zanshin en deai. Deze werden toegepast in een simpele kumite-oefening waarbij we werden aangespoord steeds vooruit te denken en geen angst te vertonen. Deze principes werden verder doorgetrokken in de kata bassai dai. Ondanks zijn fysieke beperking laat sensei Sawada er duidelijk geen gras over groeien en bewijst hij dat hij nog steeds als de beste training kan geven!

De laatste training van de stage werd gegeven door sensei Kurihari. Na een reeks kihon-oefeningen om terug op te warmen gingen we al snel over op het hoofdonderwerp van de training: kihon ippon kumite. Hierbij werden we aangespoord om net iets verder te staan van onze tegenstander en de afstand met één enkele stap te overbruggen. Dit principe werd verder toegepast in het halfvrije gevecht, jiyu ippon kumite, een term waar onze noorderburen het blijkbaar soms moeilijk mee hadden. Finaal werd de kumite doorgetrokken naar de kata Jion, die er op zeer beperkte tijd werd doorgejaagd!

Tasseikanners Maya & Willem (aka Guillaume) in actie … of mannequin-pose …