Tasseikan clubeetfestijn 2019 > de Tasseikan-speech

Op zaterdag 27 april 2019 hielden we binnen onze clubgrenzen onze zogenaamde Tasseikan Demo Day & eetfestijn. We hebben jullie hieromtrent enkele verslaggevingen beloofd: zie hier voor Deel 1 = fotoreportage clubeetfestijn’, Deel 2 = Tasseikan-quiz& een gelukkige Tasseikan-quiz winnaar‘.

Terwijl iedereen stilletjes aan La Borgata binnenstrompelde, werd de aperitief – samen met een uitgebreid aanbod aan hapjes – uitgedeeld. Andy begon toen al enige nervositeit te vertonen … Waarom? Wel, omdat hij geacht werd om naar goede jaarlijkse gewoonte de Tasseikan-familie toe te spreken.

Deze Tasseikan-speech staat steevast garant voor: een korte terugblik op het verleden, het verklappen van enkele interessante ditjes & datjes uit onze club, het verschaffen van enige toelichting bij allerhande items die zowel club of karate gerelateerd zijn, … en vanzelfsprekend wordt er ons een blik in de toekomst gegund.

Ben je benieuwd naar dit alles? Of wil je deze Tasseikan-speech nog eens in alle rust doorlezen? … Dit kan allemaal, want hieronder kan je hem in volle glorie aantreffen. Veel leesplezier alvast!

DE TASSEIKAN-SPEECH …

Een bijzonder goeie middag allemaal.

Elk sportief seizoen is er slechts één enkel moment waar ik steevast tegenop kijk en dat is toch wel dit moment. Jullie zullen het misschien niet geloven, maar het is heel specifiek dat één kwartiertje entertainment, waar ik mezelf jaarlijks – telkens opnieuw – echt moet toe verplichten. Ik persoonlijk geef véél liever een fysieke drill-training dan een dergelijke speech. Wat verkiezen jullie?

Aha, ik begrijp het al: jullie zien me hier liever staan sterven of ten onder gaan … Ik zal het onthouden voor de volgende trainingen!

Soit over tot de orde van de dag dan maar …

Op een dag als deze kan ik bijna niet anders dan eens terugblikken op het verleden. Back to basics, zal een leuze zijn die je de komende maanden bovendien nog veel meer zal horen binnen onze clubgrenzen.

We zijn op zondag 8 januari 2006 van start gegaan met enkele sympathisanten, maar zonder dat er ook maar één enkele Tasseikanner te bespeuren was. We hadden toen één training op donderdag voor de jongeren (tussen 18u00 en 19u30, die nog steeds bestaat) en één training op zondagnamiddag (tussen 15u30 en 17u00) zowel voor jongeren als voor volwassenen.

Jullie zien, dat we toen ook al op zijn minst gezegd een beetje gek waren. Jullie zullen hier straks tot jullie grote vreugde kunnen vaststellen, dat dit laatste al veel verbeterd is.

Nu, zo’n 13 seizoenen later, kunnen we zeggen dat er zo’n 55 echte Tasseikanners vrolijk ronddartelen tijdens 2 clubtrainingen voor onze jongeren en 3 clubtrainingen voor onze volwassenen. Waarbij we voor het eerst meer Tasseikan-volwassenen dan Tasseikan-jongeren tellen. Het valt natuurlijk nog even af te wachten of we hier kunnen spreken van een echte kentering. Of zijn het eerder de volwassenen die zich terug jong voelen? Hoe noemt dat nu ook weer in de volksmond? … Ah juist, een midlifecrisis of zoiets, niet? …

Als bouwkundig ingenieur kan ik jullie toevertrouwen dat de fundamenten van onze Tasseikan-dojo bijzonder stevig zijn. We hebben ze zelf namen toegekend: fysiek, techniek, plezier & familie.

Maar we wensen onze Tasseikan-dojo verder uit te bouwen. Daarom wensen wij als club dan ook alles in het werk te stellen om de betrokkenheid van onze clubleden en hun partners / ouders zo groot mogelijk te maken. We hebben hierover als club tijdens de zomer van 2017 echt eens zeer uitgebreid over nagedacht. En plots beschikten we over een werkdocument met een hele resem uit te voeren actiepunten, waarmede we onmiddellijk en zeer concreet aan de slag konden gaan.

We hebben deze Tasseikan-baby – een tweeling trouwens – een zeer toepasselijke maar inspiratieloze naam bezorgt, namelijk: “beleidsplan voor de periode 2017 – 2020”, bij gebrek aan een betere inspiratie. En meer zelfs: we hebben onmiddellijk eentje op de maat gemaakt van onze jongeren en eentje op maat gemaakt van onze volwassenen. Bij mijn weten zijn we zelfs de enige karateclub die spontaan een dergelijk iets verwezenlijkt hebben.

Ik heb dan ook een niet onbelangrijke vraag voor jullie: “Wie van jullie heeft nog nooit gehoord van deze Tasseikan-tweeling?”

Hmm, … misschien een actiepunt om toe te voegen aan ons werkdocumentje, namelijk: duidelijkere communicatie voeren omtrent onze Tasseikan-baby’s. Want deze baby’tjes omarmen immers de visie van onze Tasseikan-familie richting de nabije en de verre toekomst. Een toekomst waar jullie – als Tasseikanner of partners – integraal deel van uitmaken.

Jullie kunnen deze beleidstweeling in zijn volle glorie bewonderen en ook mee huiswaarts nemen straks. Want er liggen hier nog enkele exemplaren ter jullie beschikking.

Elke dag opnieuw moeten we onze familiebanden blijven aanhalen, verstevigen, vernieuwen, … En in deze context is het toch wel erg belangrijk om te weten, dat: Tasseikan al enige tijd geen Willaerts eenmanszaak niet meer is, maar een uit de kluiten gewassen team (dagelijks bestuur genaamd), die voortaan het heft in handen neemt.

We zijn organisatorisch bijgevolg volop onderweg van een Tasseikan 1.0 naar een upgrade versie Tasseikan 2.0. Dat is ook bijzonder leuk voor de Willaerts eenmanszaak, want plots zijn er helpende handen die zich aanreiken uit verschillende richtingen. Zelfs tot een exemplaar die zich spontaan aanbood om desgevallend souffleur te spelen voor mijn speech. Fantastisch toch! Maar mocht de persoon in kwestie zich nu ook nog eens aanbieden om vervolgens ook mijn speech te geven, dan zijn we volledig klaar!

Eén van de methodes om als club & clubbestuur onze voelsprietjes uit te steken, is de lancering van onze Tasseikan-enquête die jullie onlangs allemaal in de mailbox mochten verwelkomen. Ik mag hopen dat deze: noch in de spam-afdeling, noch in de prullenbak is terecht gekomen. Want hiermee willen we nagaan wat er leeft & beweegt binnen onze Tasseikan-familie.

Deze enquête is zeker en vast niet bedoeld om jullie een kwartiertje op de zenuwen te werken, maar wel om ons een stevige feedback te geven. Iets waaruit concreet duidelijk wordt, waar er links of rechts bijsturing noodzakelijk is. Iets waar we terug actief mee aan de slag kunnen gaan.

Want nog eens: onze allergrootste bezorgdheid en bekommernis is de betrokkenheid, de interactie, de link met onze jongeren en hun ouders. We moeten echt alles op alles zetten om hen te betrekken bij het clubgebeuren en te laten proeven van het unieke Tasseikan-gevoel. We moeten hen misschien elk eens afzonderlijk & persoonlijk aanspreken, polsen naar het ‘hoe, wat, waarom, …’. We hopen dat onze enquête hier een eerste stap in de goede richting is van de verlossing.

Weet dat we sinds enkele maanden beschikken ook over een schitterende nieuwe t-shirt. Misschien kunnen we daarmee al reeds enkele ouders verleiden? Jullie wisten toch al van het bestaan van onze nieuwe t-shirt, niet? …

Hmm, … anders misschien nog een actiepunt om toe te voegen aan ons werkdocumentje, namelijk: duidelijkere communicatie voeren omtrent onze Tasseikan-boetiek of het organiseren van een modedéfilé tijdens ons volgend eetfestijn. Nu ik dan toch bezig ben met promotie te maken voor onze unieke Tasseikan-design lijn. Er zijn bovendien ook nog t-shirts beschikbaar m.b.t. de zomertrainingen. Net zoals er ook nog Tasseikan-hoodies beschikbaar zijn. Te verkrijgen straks bij onze Tasseikan-hostessen het buitengaan …

Maar op ook sporttechnisch is er ondertussen reeds enige versterking gekomen en nog onderweg. Want …

Enkele jaren geleden kwam Johan – mijn sempai, de man die me karategewijs heeft leren kruipen, stappen, lopen, … – Tasseikan binnengewandeld. Een verrijking voor onze club, zijn ervaring als zijnde karateka & lesgever is ongezien en mijn inziens ruimschoots onderschat & ondergewaardeerd. De man is bovendien veel te goed voor deze wereld in het algemeen. Ik kan het dan ook niet luid genoeg van de daken schreeuwen, hoe gelukkig en fier ik onze club mag prijzen dat Johan Tasseikanner geworden is. Dus langs deze weg : “Johan, nog eens een dikke merci voor alles!”

Ook Kathleen was enkele jaren geleden geen nobele onbekende binnen onze clubgrenzen. Zo kwam ze af en toe zelf eens trainen of kwam ze ons entertainen onder het mom van de ‘Japan Inspired Trainings’. Inmiddels maakt ze ook ten volle deel uit van onze Tasseikan-familie en beschouwt ze zichzelf naar eigen zeggen als de vieze lesgeefster van het lesgeversteam. Dit maakt de rest van het lesgeversteam van zelfsprekend op slag een pak sympathieker. “Bedankt hiervoor Kathleen!”

Eerder wist Maya beslag te leggen op een initiator-diploma. Dit is een officialisering door de Vlaamse trainersschool van haar skills als lesgever karategewijs. Iets wat ze elke week opnieuw ten volle in de praktijk omzet bij onze jongste groep Tasseikan-jongeren. Als er één groep is die geduld, moed en doorzetting vergt, dan is het zonder enige discussie toch wel deze groep. Ik ben erg tevreden dat ik maar één keertje in de maand deze bende onder mijn hoede krijg. Wel, die jongeren misschien ook … Zelfs in een volle omschakeling van haar professionele carrière blijft ze dit onverminderd doen. Chapeau zou ik zeggen en uiteraard ook: “Een dikke welverdiende merci Maya!”

En weet dat ondertussen ook Willem mee in het huidige peloton zit om een dergelijk initiator-diploma te behalen. De toekomst bij de lesgevers is daardoor alweer iets meer verzekerd. Als we op dit elan verder gaan, ben ik binnenkort nog technisch werkloos!

Maar, het is nog lang niet gedaan, want …

Als club zijn we bovendien ook erg actief betrokken – in de ruimste zin van het woord – bij de rest van het ons omringende karatewereldtje. Zo organiseren we niet alleen clubgebonden activiteiten zoals: dit clubeetfestijn, een Japanse filmavond, een familietraining, … Maar zijn we ook zeer uitgebreid terug te vinden buiten onze eigen clubgrenzen.

Even een kleine opsomming, die toch een duidelijk spreekwoordelijk beeld weerspiegelen van wat Tasseikan als gemiddelde club (qua aantal leden) zowat doet:

  • We hebben vorig jaar in oktober op enkele weken tijd het Vlaams JKA kampioenschap georganiseerd, omdat de in oorsprong organiserende club plots niet meer over een zaal kon beschikken. Wel: nog nooit is een kampioenschap zo rimpelloos verlopen. Iets waarvoor we als club erg veel lofbetuigingen voor in ontvangst mochten nemen, dankzij jullie!
  • Onze zomertrainingen – die deze zomer hun 9° opeenvolgende editie zullen kennen – zijn inmiddels ruimschoots buitenhuis gekend. Onze gastlesgevers zijn niet van de minste (o.a. (ex-)leden van de nationale ploeg) en ook de deelnemers komen vanuit gans Vlaanderen. En: af en toe zelfs enkele karateka van over de taalgrens en ook hier bespeuren we regelmatig leden van de nationale ploeg. Dit laatste betekent toch wel iets!
  • Onze link met de nationale ploeg gaat zelfs nog verder. Hun inzet en hard werken loont, want hun resultaten spreken boekdelen. Kijk maar naar hun resultaten tijdens het voorbije Europees JKA kampioenschap, waar de senioren ploeg nipt de finale verloor tegen de Russen waardoor ze net niet voor een 7°opeenvolgende keer Europees kampioen werden. Ongeëvenaard …

We hebben daarom zo’n 2 jaar geleden al eens een benefiettraining voor de nationale ploeg georganiseerd in De Pinte. Dit werd toen bijzonder gesmaakt en gewaardeerd, zowel door de deelnemers als de leden van de ploeg. Een nieuwe editie zit in de pijplijn en we trachten deze wederom in onze thuisbasis te organiseren.

  • We hebben erg concrete plannen om een nieuwe trainingsdag De Pinte met als subtitel ‘Back to basics’, uit de grond te stampen om zo telkens het kalenderjaar mee af te sluiten. Op deze manier trachten we een verlaagde drempel te creëren voor onze Tasseikanners, want: we krijgen gastlesgevers en andere karateka op bezoek. Hierdoor hoeven we als Tasseikanner niet op verplaatsing te gaan en spelen we gewoon een lekkere thuismatch!
  • En we hebben natuurlijk ook nog eens meerdere uitwisselingsprojecten in onze activiteiten-kalender staan. De ene keer met onze broederclub Kime Aalter, waar we onze lesgevers met elkaar uitwisselen. De andere keer trekken we naar een Crossfit-omgeving (15 juni 2019, te noteren in jullie agenda). We spelen nog steeds met het idee om ook nog eens van een andere stijl te proeven. Kortom: meer ideeën dan vrije tijd in onze kalender.

We trachten bovendien ook ons steentje bij te dragen op andere niveaus binnen de verschillende karate organisaties die ons land rijk is, zijnde:

  • We zwaaien sinds 2 jaar met de scepter van de voorzitter binnen JKA Oost-Vlaanderen, de provincie die toch de helft van de Vlaamse JKA’ers in de portefeuille heeft.
  • We vaardigen momenteel 3 van de 15 bestuurders af van binnen de raad van bestuur van JKA Vlaanderen.
  • We zitten ook genesteld in de organisatie van het competitiegebeuren JKA Vlaanderen & JKA Belgium. Enerzijds als praktische organisator van de officiële kampioenschappen op Vlaams en Belgisch niveau. Anderzijds binnen het medische team.
  • We doen ook hetzelfde met de organisatie van een zogenaamd Vlaams Ippon kampioenschap voor de Vlaamse Karate Federatie. Hier trachten we dit jaar voor een 2° opeenvolgende keer alle traditionele karatestijlen te verzamelen op eenzelfde competitievloer.
  • We zijn sinds kort ook permanent vertegenwoordigd met 1 bestuurder binnen JKA Belgium (om correct te zijn eigenlijk BAKF, maar what’s in a name?).
  • We zijn voor een zesde opeenvolgende keer alweer de drijvende kracht achter de internationale JKA stage S. Miyazaki die jaarlijks plaatsvindt te Gent. Een stage met een gigantische historiek en waar we telkens toch zo’n 600 karateka’s mogen verwelkomen.

Ik denk dat ik hiermede zowat het belangrijkste heb opgesomd. Ik kan jullie in alle bescheidenheid zeggen, dat er eigenlijk geen enkele andere club is die ons dit nadoet. We zijn uniek binnen én buiten onze clubgrenzen.

Ik zou willen besluiten – want ik heb nu wel meer dan genoeg mijn best gedaan om jullie hier vooraan te entertainen – met jullie nog een fantastisch eetfestijn toe te wensen. Maar weet dat ik jullie het liefst vanaf maandag allemaal in gigantisch grote getalen verwelkom op onze clubtrainingen en alle andere clubactiviteiten. Want niet ik, niet het dagelijks bestuur maar jullie zijn Tasseikan!

Oss!