Tasseikan-ouders & – jongeren versus Tasseikan > tools, tips & tricks – situering

Op datum van 30 september 2018 hebben we een eerste melding gemaakt over de introductie van een tripel “T” (Tools, Tips & Tricks) zowel voor de Tasseikan-ouders als de Tasseikan-jongeren

We zijn er als club ten stelligste van overtuigd dat een goede ondersteuning en betrokkenheid van de Tasseikan-ouders positieve effecten heeft op onze Tasseikan-jongeren. We hebben beiden dan ook doelbewust opgenomen in ons Tasseikan-jongeren beleidsplan.

Niet zomaar om dit te noteren, maar ook om er daadwerkelijk mee aan de slag te gaan. Na een korte introductie is het tijd voor een iets bredere situering.

Weet je nog als kind? Je wist instinctief wat je wou doen, met welke andere kinderen je het liefst wou spelen, welke vakken op school je leuker vond en welke leerkrachten je het meeste motiveerden. Gaandeweg zijn we meer gaan ‘moeten’. We ‘moeten’ keuzes maken, we ‘moeten’ ons toeleggen op onze zwaktes om deze te verbeteren.

In sport, op alle niveaus, kunnen we terug een ‘vrij kind’ zijn. In sport hebben we focus op plezier en ontwikkeling. Topsport op tv zet iets anders in de kijker: daar gaat het over winnen, medailles en status. Uiteraard hebben we het bij ons sporten over doelstellingen en hopen we op goede resultaten. Want natuurlijk willen wij ook ‘winnen’ en die grote ‘beker’ in de wacht slepen.

Maar dat is niet alles. Veel voldoening halen we ook uit het feit dat die ene afweertechniek eindelijk begint te lukken, dat die standen na hard zwoegen eindelijk standvastig blijken te zijn en dat de afstand toch behoorlijk snel overbrugd word, ondanks die blessure van vorige maand.

En dat is precies hoe een kind (jongere) het liefst zijn of haar sport wil beleven. Een kind heeft het meest plezier wanneer het in een veilig leerklimaat kan spelen, waar het leerproces en de spelbeleving centraal staan, waar fouten maken mag en waar het de vrijheid voelt om het spel zelf te ontdekken.

Vanaf de zijlijn zijn aanmoedigingen alvast een meerwaarde, aanwijzingen vormen een risico. Kinderen zijn het verlengstuk van de beleving van hun ouders. “Your daily mood makes the weather.” Kinderen reageren op de betrokkenheid van hun ouders in de sport: zowel ongeïnteresseerde als hyper betrokken ouders doen het enthousiasme van het kind dalen. Soms is het als ouders op de tanden bijten om het niet uit te roepen: “Haast je, het is aan u!”, “Goed doen hé!”, …

Het is belastend voor een kind om tegenstrijdige boodschappen van coach en ouders te moeten verwerken tijdens een wedstrijd of een training. Door als ouder in de juiste rol te kruipen kan je je kind veel levenswijsheid bijbrengen. De sport is daar de ideale leerveld voor. Observeer en kijk naar wat er wel goed gaat. Pamper hen ook niet, want betuttelen belemmerd de ontwikkeling. Leer hen wat verantwoordelijkheid is en hoe het voelt om op eigen benen te staan. Een juiste benadering bepaalt in grote mate hoe kinderen over zichzelf denken en of ze hun best willen doen.

De realiteit van de competitiesport leert ons dat er meer is dan ontspanning en plezier in het uitoefenen van de activiteit. De sportpsycholoog krijgt regelmatig aanvragen van ouders die zich zorgen maken over hun sportende kind. “Ons kind heeft angst op de wedstrijdvloer.”, “Ons kind kan de slaap niet vatten de avond voor de competitie.” …

Jongeren leren, naast fysieke, technische en tactische, ook mentale vaardigheden in hun sport. Dat doen ze als kind op een speelse manier in trainingsvormen en dat oefenen ze als jongere gerichter, wanneer ze geconfronteerd worden met prestatie- en wedstrijdsituaties. De rol van ouders is vooral hen hierin positief te begeleiden, hen te leren om aangepast emotioneel te reageren op succes en nederlagen, op tegenstanders en scheidsrechters en op het ondersteunen van teamgenoten. Als ouder kun je hen de juiste waarden meegeven, zoals respect, verantwoordelijkheid, inzet en openheid voor feedback. (Denk hierbij aan onze dojokun). Zeker bij jonge kinderen spelen ouders hierbij een belangrijke rol.

 

/// extracten uit het voorwoord geschreven door Eva Maenhout (sportpsycholoog) van het boek “Vergeet je sportzak niet” ///

Hierbij een mooie quote van Paul Barron (Keeperscoach van Newcastle United):“They forget what you say to them. They forget what you do with them. But they never forget how you made them feel.” Vrij vertaald:“Ze vergeten wat je tegen hen zegt. Ze vergeten wat je met hen doet. Maar ze vergeten nooit het gevoel dat je hen gaf.”

Volgende keer besteden we aandacht aan ieder zijn rol: de sporter, de trainer / coach / begeleider en de ouders.